۰۱ آبان ۹۶

مجمع حُسن

بعضی جنبه‌های انسانی را که نداریم و از دور حسرت می‌بریم، می‌توان در وجود دوستان دید و گرم شد. با دوست کم حرفی که معاشرت می‌کنم، پر حرفی‌ام تعدیل می‌شود. پدری که دخترش را نوازش می‌کند حس بچه دوستی‌ام را راضی می‌کند. رفیق اهل سفر و گردش، انزوایم را می‌زداید و هم‌صحبت اندیشه ورز، اوهامم را به واقعیت نزدیک می‌گرداند. می‌توان با احساس رفقا شریک شد. حتی اندک مقداری از آن را. هرچه به صاحبان کمالات نزدیک‌تر باشی از ساحات انسانی‌شان سهم بیشتری داری حتی اگر واجد آن نباشی و این یادآوریِ مهم این روزهایم است.

بعد نوشت:
البته احساسات قبیح هم قابل انتقالند. تکلیف دارندگانش هم معلوم!

طراحی جوایز بهشتی:
تبدیل دنیای تکنفره‌ی خواندن، به لذتی دو نفره. تلفیق شیرینیِ غرق شدن در کتاب و گرمیِ هم‌صحبتی با دوستی فهیم. که البته پیشنهاد است و چگونگی‌اش را دقیقا نمی‌دانم :دی