چندی است پی به استعدادی برده‌ام که قبلا توجهم را جلب نکرده بود. انگار لفاظی‌ام بد نیست. شاید در زندگیِ بعدی پرورشش بدهم و کار جدیدی انتخاب کنم: بروم منبری شوم.

باید شغل جالبی باشد. دست کم سه ماه در سال کاملا مشغول به کاریم. تا روزگاری که بنده به کسوت مذکور دربیایم، بر اثر تکثیر و ازدیاد مناسبت‌ها، ایام پرکاری بیشتر هم شده. به لحاظ اجتماعی هم کار خوبیست. همه به آدم توجه می‌کنند و احترام می‌گذارند. برایم جا باز می‌کنند و بفرما بفرما نثارم می‌شود.از منبر که بالا و پایین بروم همه نگاهشان به منست و برایم صلوات می‌فرستند. بعدش هم پیشم می‌آیند و التماس دعا دارند. بنده هم با طمانینه، ژست عارفانه‌ای می‌گیرم که یعنی حسابی تمرکز کرده‌ام و سیم‌ها وصل است. چشمم را می‌بندم و صورتم را رو به بالا می‌گیرم. زیر لب مشغول اذکار نامفهوم می‌شوم و تند تند دهانم را باز و بسته می‌کنم. تمام که شد، به ملتمس دعا امیدواری می‌دهم. و منتظر می‌مانم تا آن مرد یا زن، از روی عجز نگاهم کند و «خدا خیرتون بده حاج آقا»یی نصیبم شود. اگر استخاره‌ی ازدواج بخواهند همه را می‌گویم بد است. غیر از آن همه خوب است.

کار با عبا را هم خوب بلدم. به پیش کسوت‌ها زیاد نگاه کرده‌ام. به حرکات‌شان هنگام میزان کردن عبا، جمع کردنش موقع نشستن و بلند شدن، بازی کردن با لبه‌هایش وسط حرف زدن، هیبتی که از عبا می‌گیرند، اینکه موقع گرم شدن سخنرانی بگذارم از روی دوشم بیفتد و با حرکت سریعی دوباره بپوشمش، همه را بلدم. می‌ماند تمرین روضه خواندن که کمی سخت است. البته همکاران زیادی می‌شناسم که روضه‌خوان نبودند ولی در امر منبر و سمتهای مرتبط کاملا پیشرفت داشته‌اند.

فقط امیدوارم هنگام سخنرانی اعتماد به نفسم نیافتد. الان که خوب فکر می‌کنم حرف زدن برای جمعیت خیلی هم کار راحتی نیست. مخصوصا که صدها نفر مستقیما به دهانت خیره بمانند و گوش تیز کرده باشند برای شنیدن افاضاتت. باید حواسم خیلی جمع باشد. اگر قبل حرف زدن به فکر فرو بروم، خدای نکرده شک بر من مستولی خواهد گردید. هر چقدر هم مردم صلوات بفرستند، یادم نخواهد آمد چه می‌خواسته‌ام بگویم یا اصلا چرا باید بگویم. نباید به افکار فضول راه ورود بدهم. شک و شبهه که حاشا و کلا. باید محکم باشم. چشمم را ببندم و فقط حرفم را بزنم.
همین و والسلام..
فقط کافیه این یه جمله ی کلیدی رو حفظ باشید:
به اندازه ی آدم های روی زمین راه برای رسیدن به خدا وجود داره
بعدشم بگید که برید حال کنید ولی اسراف نکنید!
قول میدم سر سال رساله تون میشه جزو کتاب های پر فروش:)

نظر دادن تنها برای اعضای بیان ممکن است.
اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید لطفا ابتدا وارد شوید، در غیر این صورت می توانید ثبت نام کنید.