شب تردید

طبقه بندی موضوعی

کابوس

۲۶ فروردين ۱۳۹۷

مکان و ساختمان و معماری گاه تاثیر زیادی در ذهن دارند. ساختمانهایی که چندسال تویشان بوده باشی ممکن است جنبه هویتی برایت پیدا کنند. خانه دانشجویی مثلا. هنوز گاهی خوابش را می بینم. داستان و اتفاقات و ادمها مال امروزند اما خانه همان است. دوستان سن و سالشان بالا رفته، قیافه ها تغییر کرده ولی هنوز تو همان زیر زمین هستیم و چندنفری کنار هم زندگی میکنیم. هنوز توی راهروهای دانشکده سرگردانم. با همین موی سپید به دنبال انتخاب واحدم. و دو سه واحد هنوز مانده و تمام نمیشود...


چرا کابوسها دست از سر ادم برنمیدارند؟ فقط یک لحظه تصور کن اگر زندگی آن دنیا از جنس کابوس باشد!!


کاش مردن اخر همه چیز باشد و عدم به رویت اغوش بگشاید.

موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۷/۰۱/۲۶
مستر علی

عدم

مرگ

کابوس